Kategorie: Wszystkie | KINO/GALERIA | kontakt
RSS
poniedziałek, 16 marca 2009
Rudnik CHILLOUT, czyli leż i słuchaj

W najbliższy piątek(20.03) o godz 19.00 kolejne niesamowite wydarzenie, czyli spotkanie z twórczością wybitnego artysty Eugeniusza Rudnika.

Zaczniemy od pokzu, podczas którego Bolek Błaszczyk zaprezentuje film o Rudniku pt."Gieniu ratuj!" własnego autorstwa, następnie pokażemy dwa niezwykłe filmy udzwiękowione przez Eugeniusza Rudnika. Druga część spotkania będzie miała bardziej niezwykły charakter. Wszyscy chętni zostaną zaproszeni do specjalnie przygotowanego i wytłumionego pomieszczenia, w którym odbędzie się nietypowe słuchowisko. Będzie to godzinna podróż do świata przedziwnych dźwięków Rudnika. By ułatwić muzyczny trip zapewniamy kompletną ciemność a także maty do leżakowania. Udanej podróży!!!

 

Kilka słów o Eugeniuszu Rudniku

Eugeniusz Rudnik ur. 28 III 1933 Nadkolu nad Liwcem jest kompozytorem, inżynierem elektronikiem i reżyserem dźwięku. W 1967 ukończył studia na Wydziale Elektroniki Politechniki Warszawskiej. Od 1955 pracuje w Polskim Radiu, a od 1958 w Studiu Eksperymentalnym Polskiego Radia, czwartej w Europie placówce tego typu, założonej i kierowanej przez Józefa Patkowskiego. W latach 1967-68 Rudnik pracował w Studio Muzyki Elektronicznej Westdeutscher Rundfunk w Kolonii, współpracując z Włodzimierzem Kotońskim przy realizacji utworu Klangspiele, a także u boku Karlheinza Stockhausena i Petera Kotika. Na przełomie lat 60 i 70 współtworzył dzieła czołowego  kompozytora norweskiego, Arne Nordheima, m. in. Colorazione i Solitaire (1969) – na otwarcie norweskiego centrum sztuki współczesnej Sonja Henie Niels Onstad w Hovikodden koło Oslo oraz Plus ou moins (1970), stworzoną dla  pawilonu skandynawskiego na Wystawę Światową w Osace – poświęconą w całości degradacji i bezwzględnej konieczności ochrony środowiska, a także interaktywną instalację Sculpture sonore (1968) w centrum rehabilitacji niewidomych w Oslo. Zrealizował dziesiątki wybitnych dzieł: m.in. Andrzeja Dobrowolskiego  – Muzyka na taśmę magnetofonową i obój solo (1965), Krzysztofa Pendereckiego – Psalmus (1961), Ekecheirija (1972) – na ceremonię otwarcia Igrzysk Olimpijskich w Monachium, Włodzimierza Kotońskiego – Aela (1970), Bogusława Schaeffera – Missa elettronica (1975). Współpracował z Franco Evangelistim podczas jego stażu w warszawskim Studio, a także z dziesiątkami twórców z kręgu muzyki i innych sztuk pięknych.

Rudnik jest pierwszym w Polsce realizatorem muzyki elektroakustycznej i współtwórcą tzw. polskiej szkoły muzyki elektroakustycznej, autorem innowacyjnych rozwiązań przestrzennej projekcji dźwięku, kompozytorem Skalarów (1966), jednego z pierwszych w świecie utworów poliwersjonalnych na taśmę, oraz pierwszego polskiego utworu kwadrofonicznego Vox humana (1968) zrealizowanego w Studio WDR w Kolonii. Swą pracą zdefiniował i uprawomocnił rolę realizatora dźwięku jako współtwórcy muzycznego dzieła elektroakustycznego.
        Jako kompozytor stworzył ok. 95 utworów, m.in. w studiach elektronicznych w Warszawie, Sztokholmie, Kolonii, Paryżu, Bourges, Baden-Baden, Brukseli i Gandawie. Prezentowane były one na antenach radiofonii całej Europy i wielu krajów świata, a także wielokrotnie na festiwalach: Warszawska Jesień, Musica Polonica Nova we Wrocławiu,  Światowe Dni Muzyki w Finlandii, Muzicki Biennale w Zagrzebiu,
Fylkingen w Sztokholmie, Berliner Festwochen,  Festival d’Automne a Paris, L’Europe acousmatique w Centre Georges Pompidou w Paryżu, Phonurgia Nova w Arles i wielu innych. W 2006 Rudnik był centralną postacią warszawskiej edycji  festiwalu Audio Art. Jego kompozycja Homo ludens w roku 1985 reprezentowała Polskę na prestiżowej, światowej wystawie sztuki współczesnej Documenta VII w Kassel, w której wcześniej uczestniczyli m.in. Tadeusz Kantor i Magdalena Abakanowicz. Wiele utworów Rudnika było również nominowanych do nagród, m.in. Prix Italia, Karl Szczuka Preis. W 2007 francuska Biblioteka Narodowa - BnF w Paryżu, włączyła 30 prac Rudnika do własnego specjalnego zbioru światowej sztuki audialnej.

Jako wykonawca live electronic, Rudnik brał udział w zespołowych improwizacjach we Francji i w Polsce, m. in. wspólnie z Arne Nordheimem, Francoise Bernardem Mache, Kare Kolbergiem i Bohdanem Mazurkiem. Służąc swym olbrzymim doświadczeniem prowadził zajęcia ze studentami Akademii Muzycznej w Warszawie oraz w Wyższej Szkole Dziennikarstwa im. M. Wańkowicza, jest wykładowcą na seminariach reportażu, kolaudantem i jurorem konkursów filmowych i dziennikarskich.

 

Warszawskie Studio Eksperymentalne Polskiego Radia powstało jako jedna z pierwszych tego typu placówek na świecie – paryskie Centre d’Etudes Radiophoniques ORTF wraz z Groupe de Musique Concrete utworzono w roku 1948, słynne Studio für Elektronische Musik przy rozgłośni WDR w Kolonii w 1953, a mediolańskie Studio di Fonologia Musicale w 1956. Ośrodki te realizowały wszechstronny program edukacyjno – badawczy, w przypadku studia francuskiego, skupiającego wybitnych ekspertów z zakresu elektroakustyki, lingwistyki, psychologii i socjologii oraz stwarzały kompozytorom warunki do tworzenia dzieł w nowym materiale dźwiękowym jakim były wszelkie zjawiska akustyczne generowane na drodze elektrycznej, oraz dźwięki „konkretne” zarejestrowane techniką mikrofonową na taśmie magnetofonowej. Eksperyment sam w sobie został obrany za metodę kreacji, po czym przerodził się w twórczy kanon.

Od samego początku Rudnik był twórcą na wskroś radiowym. Genezą jego autonomicznej twórczości stały się dwa nurty – praca z kompozytorami nad kształtowaniem utworów muzycznych oraz samodzielne próby komponowania warstwy dźwiękowej reportaży, dzieł literackich, filmowych i teatralnych.

W wytworzonych przez Rudnika warunkach otwartej, kolażowej formy radiowej obok innych dźwięków konkretnych status muzyczności zyskuje mowa ludzka – od obszerniejszych cytatów, poprzez wyodrębnione zdania, słowa, czy pojedyncze fonemy, aż po pojedyncze, nierozpoznawalne po transformacji cząstki.

Wraz z pojawianiem się i wzrostem znaczenia coraz to nowych ośrodków artystycznych, kręgów twórców oraz rosnących rzesz krytyków, wyodrębniają się wciąż nowe prądy, mody i rodzaje aktywności, które mieszczą się w pojemnej formule sztuki współczesnej. Granice pomiędzy poszczególnymi pojęciami i tendencjami wydają się nieostre, lecz utwory Eugeniusza Rudnika naznaczone są indywidualnym, zdecydowanie rozpoznawalnym charakterem, obecnym w różnorodnych, uprawianych przez artystę formach. Ten czynnik sytuuje jego twórczość zarówno w obrębie światowej czołówki sztuki audialnej, jak i w pozycji prekursora i zarazem nestora tejże w polskiej perspektywie artystycznej. 

 

W 2009 ukazał się czteropłytowy album Polskiego Radia pod redakcją B. Błaszczyka prezentujący 19 wybranych kompozycji. Na wydawnictwie znajduje się logo Polskiego Radia, lecz album powstał głównie dzięki życzliwości i pomocy ludzi dobrej woli spoza tej instytucji.

 

Wybrane kompozycje, które zaprezentujemy podczas Rudnik Chillout:

 

Korzeń (1965), Dixi (1967), Rondo (1969), My (1970), Ostinato; Ready made (1973), Ring; Ring II (1974), Nokturn (1975), Berceuse; Elegia – ofiarom wojny (1982), Kamienne epitafium (1984), Homo ludens – balet radiowy nie pozbawiony elementów autobiografii (1985), Podzwonne – pamięci A. Markowskiego (1986), Annus miraculi (1990), Pan Jezus niewierzących (1992); Pourquoi Cocteau (1997), Homo radiophonicus – radiowa ballada dokumentalna (1998) Johna pamięci rapsod frywolny – dla potrzeb projektu B. Błaszczyka John Cage 4’33”(2004).

eugeniusz rudnik

Eugeniusz Rudnik

Eugeniusz Rudnik

fot. A. Zborski oraz archiwum E.Rudnika

14:50, biurogaleria
Link Dodaj komentarz »